ക്രിസ്തുമസ്/ Priesthood vis-à-vis Discipleship/ Honest to oneself…/ Response to the editorial, ‘Synodality: Ending Clericalism?

 

ക്രിസ്തുമസ് മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ 'കഥ' യാണല്ലോ! 

യേശുവിന്റെ വ്യത്യസ്ത മായ ഒരു കഥ ജോസഫ് നെറ്റിയാടന്റെ 'ജോസഫ് എന്ന തച്ചൻ' എന്ന അതിസുന്ദരമായ നോവൽ അവതരിപ്പിക്കുണ്ട്. അതിൽ ഒരിടത്ത് ഏതാണ്ടിങ്ങനെ പറയുന്നു: 'മനുഷ്യർക്ക് അനുകരിക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ 'വിശുദ്ധരെ' അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്!' 

ഇതുതന്നെയാണ് ദൈവങ്ങളുടെ മനുഷ്യാവതാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറയാവുന്നതും!

ദൈവങ്ങൾക്ക് കഴിയാത്തതൊന്നുമില്ലെന്നിരിക്കെ, മനുഷ്യാവതാരങ്ങളിൽ എന്തിനിത്ര അതിശയോക്തി, അസാധാരണത്വം! 

കന്യകാജനനം തൊട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളൊക്കെ മുകളിൽ പറഞ്ഞ നിലയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റെങ്ങനെയാണ് എടുക്കാനാവുക?

ദൈവം, മനുഷ്യസൃഷ്ടിയെന്ന് നമ്മുടെ കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷ് പറയാൻധൈര്യപ്പെട്ടതിൽ കഴമ്പില്ലേ എന്നൊരു സംശയം!

'ആറാം ദിവസം ദൈവം മണ്ണാല്‍ സൃഷ്ടിച്ചു മര്‍ത്യനെ/ ഏഴാം ദിവസം മര്‍ത്യന്‍ കല്ലാല്‍ ദൈവത്തെയും തഥാ.' 

ഇനി, ദൈവമാണ് മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചതെങ്കിൽ, അത് അവൻ/ അവൾ ദൈവമാകാനാണ്, യേശു ആയതു പോലെ, കാരണം അവിടുന്ന് അവരെ സൃഷ്ടിച്ചത് 'തന്റെ ഛായായിലാ'ണെന്ന് ഉല്പത്തി 1:27 ഉം, '... നിങ്ങൾ പരിശുദ്ധരായിരിക്കുവിൻ. എന്തെന്നാൽ, ഞാൻ പരിശുദ്ധനാണെന്ന്' ലേവ്യർ 11:45 ഉം, 'നിങ്ങളുടെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവ് പരിപൂർ ണനായിരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും പരിപൂർണ രായിരിക്കുവിനെ'ന്ന്  മത്തായി 6:48 ഉം പറയുന്നതിന്റെ പൊരുൾ മറ്റെന്താവാനാണ്!

 

യേശു ദൈവമായത്, അവിടുന്ന് സ്നേഹത്തിന്റെ പര്യായമായതു കൊണ്ടാണ്. 'ദൈവം സ്നേഹമാണ്.' (1 യോഹ 4:8). ഈ സ്നേഹത്തിന്റെ പാരമ്യം അവിടുന്ന് കൈവരിച്ചത് 'സ്നേഹിതർക്കുവേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പി(ച്ചതുകൊണ്ടും) ക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ സ്നേഹം ഇല്ല.' (യോഹ 15:13). 

അതുകൊണ്ടാണ് ദൈവവുമായുള്ള സമാനത അവിടുന്ന് അവകാശപ്പെട്ടത്: 'നിങ്ങൾ എന്നെ അറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്റെ പിതാവിനെയും അറിയുമായിരുന്നു... എന്നെ കാണുന്നവൻ പിതാവിനെ കാണുന്നു. (യോഹ 14:7,9).

നമുക്കും ദൈവമാകണമെങ്കിൽ, യേശുവിനെപ്പോലെ സ്നേഹി ക്കാൻ കഴിയണം. 'ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ.' (യോഹ 13:35). 

ക്രിസ്തുമസിൽ ക്രിസ്തുവുണ്ട്, യേശുക്രിസ്തു! യേശു, ചരിത്രനായകനെങ്കിൽ; ക്രിസ്തു, വിശ്വാസത്തിന്റെ സംഭാവനയാണ്. അങ്ങനെ, ക്രിസ്തുമസ് വിശ്വാസത്തിന്റെ, അതിൻമേൽ സൗകര്യപൂർവം പിന്നീട് പണിയപ്പെട്ട സഭയുടെ, അതിന്റെ ആചാരാനുഷ്ടനങ്ങളുടെ മേഖലയിലേതാണ്...  

അത്തരം ഒരോർമ്മ ജീവിതഗന്ധിയാവാണമെന്നില്ല. നമ്മളോരോരുത്തരും ഓരോ യേശുവാകണം. സ്നേഹിതർക്കുവേണ്ടി ജീവൻ നൽകുന്നവരാകണം. അൽത്താരയിലെ അപ്പം മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ അടുക്കളയിലെ അപ്പവും (അടിസ്ഥാന അവശ്യവസ്തുക്കലുൾപ്പെടെ) പങ്കുവയ്ക്കാൻ, 'ഉള്ളവും ഉള്ളതും' പങ്കുവയ്ക്കാൻ തയ്യാറാവണം. എമ്മാവുസിലെ ശിഷ്യന്മാർക്കെന്നപോലെ അപ്പം മുറിച്ച് പങ്കുവയ്ക്കുമ്പോൾ യേശു പ്രത്യക്ഷനാവും... 

നാം യേശുവായ്‌ത്തീരാൻ അവിടുന്ന് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലാണ് ജനിക്കേണ്ടത്, കാലിത്തൊഴുത്തിൽ പ്രതിമ ഉണ്ണിയായല്ല...

ക്രിസ്തുമസ് - നവവത്സര ആശംസകൾ!

Happy Christmas!

Christmas is the memorial of the birth of Jesus who was called Christ and his 'followers' Christians.

Nowadays, ‘Cosmic Christ’ and 'anonymous' Christians too are there, they say! 

Gandhi, the father of the nation was known to have said, 'i love Christ but not Christians!'

Though 'Christians' call him 'son of God', he called himself 'son of man'! 

Various Christian denominations weigh each other to hold monopoly over him, for what other than to..! 

At this Christmas, who is Jesus for you? 

Jesus 'went to Nazareth... entered into the synagogue... the book of the prophet Isaiah was handed to him... he found the place where it was written: "The Spirit of the Lord is upon me; because of this, he has anointed me. He has sent me to evangelize the poor, to heal the contrite of heart, to preach forgiveness to captives and sight to the blind, to release the broken into forgiveness, to preach the acceptable year of the Lord and the day of retribution."... And the eyes of everyone in the synagogue were fixed on him. Then he began to say to them, "On this day, this scripture has been fulfilled in your hearing." And everyone gave testimony to him.' (Lk 4:16-22).

If the prophecy of Isaiah could be fulfilled in us too, the happiness we wish one another could be ours too...

May the joy and peace of Christmas be yours too in the year to dawn, 2025!

Let's smile to bring smiles in those who come across our lives...

      - panky, Xtmas 2024

 

Priesthood vis-à-vis Discipleship

Priesthood is here to stay and sway and that too in the Church, supposedly established by Christ, Jesus. Other than the twelve, the seventy two and those men and women who followed him, there was no reference any group of people, the least of a church or any such phenomenon. However, things turned rather upside down after the death and burial of Jesus, especially when Mary Magdalene and others went to the tomb and was told by the one sitting there that he ‘has risen and not there’! (Mk 16:6; Lk 24:3; Mt 28:6 and Jn 20:2). He has risen as Christ, though at Caesarea Philippi Peter declared him so to his query to his disciples in Mt 16:16 and Martha in a conversation while receiving Jesus who came to console her and her sister Mary at the death of their brother Lazar (Jn 11:27).

After the ‘resurrection’ experience, there was new life and vigor among the otherwise disappointed disciples. Peter, standing with the eleven… addressed… ‘God has made him, both Lord and Christ, this Jesus whom you crucified.’ (Acts 2:14-36) ‘And all who believed were together and had all things in common…’ (2:44; 4:32)

‘But the high priest rose up and all who were with him, that is, the party of Sadducees, and filled with jealousy the arrested the apostles and put them in the common prison…’ (5:17) ‘…they did not cease teaching and preaching Jesus as the Christ.’ (5:42) ‘And Saul was consenting to his (Stephen’s) death…great persecution arose against the church in Jerusalem; and they were all scattered throughout the region of Judea and Samaria… (8:1)

‘But Saul, still breathing threats and murder against the disciples of the Lord, went to the high priest and asked him for letters to the synagogues at Damascus, so that if he found any belonging to the Way, men or women, he might bring them bound to Jerusalem.(9:1-2) On his way he seemed to have fallen down and heard the voice of Jesus, which directed him, ‘…rise and enter the city, and you will be told what you are to do.’ (9:3-6) After being baptized, Saul proclaimed Jesus, saying, “He is the Son of God.” (9:20) ‘Now those who were scattered because of the persecution that arose over Stephen… came to Antioch… and there the disciples were for the first time called Christians.’ (11:19-26)

What I am coming to say is that the church is not of Jesus of history but of the Christ of faith. Jesus’ only call was to follow him, that is, discipleship. Moreover, he had nothing to do with the priests of his time besides that it was they who conspired his death and executed it rather forcing the political leadership with the help of a tutored, brainwashed crowd. 

 

Honest to oneself…

While in the seminary, was introduced to the famous and controversial book, ‘Honest to God’ by J. A. T Robinson (SCM Press, 1963), an Anglican bishop, on the nature of divinity, which I managed to read, though I can’t really remember anything! In the second week of this month one of our priests gave me yet another book, ‘The Battle for God’ by Norman L. Geisler et al (Kregel Publications, MI, 2001) as a response to the challenge of Neotheism. Few years back happened to see a title, ‘Where is God When It Hurts’ by Philip Yancey (1977) with a parishner student of Mar Ivanios College and got it to read and realize that God is in us—not in the things that hurt—helping to transform bad into good. 

Being brought up by an illiterate but pious mother and a rationalist, artist and self-respecting father, I was amused and amazed by gods. ‘Destiny’ had me enter a seminary to become a ‘priest’! The days of formation gave me enough opportunities to familiarize with the concept of God.

And now at 68 with 43 years in ministry, am still struggling with this concept, though the Father of Jesus came out so different from of old and remains not that comfortable with the religious establishments thereafter. If my spirit resonates with the Universal Spirit, which can’t be predicated, it is well and good. But gods come in various shades and shapes, attributes and qualities to benefit their creators. Malayalam poet Kunjunni crisply wrote that,

‘ആറാം ദിവസം ദൈവം മണ്ണാൽ സൃഷ്ടിച്ചു മർത്യനെ

ഏഴാം ദിവസം മർത്യൻ കല്ലാൽ ദൈവത്തെയും തഥാ!’ (കുഞ്ഞുണ്ണി)

This could roughly be translated as ‘…the Lord God formed man of dust from the ground (Gen 2:7) and on the next day man formed God of stone from the rock.’

And the popular film lyricist Vayalar Rama Varma scripted, ‘മനുഷ്യൻ മതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു/ മതങ്ങൾ ദൈവങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു/ മനുഷ്യനും മതങ്ങളും ദൈവങ്ങളും കൂടി/ മണ്ണു പങ്കുവച്ചു, മനസ്സു പങ്കുവച്ചു.’, that is, ‘religions are man’s creation, gods are that of religions, and soon the three together divided the lands and minds!

 

 

07.02.2022:

Response to the editorial, ‘Synodality: Ending Clericalism?’ by V. Mari Alphonse, in Prophetic Voice – CPCI Bullettin, February 2022, Vol. 13, No.02, B’lore…

 

Thank you for the ‘Prophetic Voice’ which am receiving after a long break. Let me start with a confession that only with your editorial i initiate myself with the on-going synodal preparations. And your editorial naturally attracted me with its ‘ending clericalism?’ tag. Though i do agree with your proposition that ‘breaking free from clericalism… is indispensable for synodality’, differ in your proposal of listening, even active listening would bring the change.

 

Clericalism is a product of the institutional church and not at all of Jesus or of the Gospels, not even of the Acts of the Apostles. It is an offshoot of the priesthood, not envisaged by Jesus, but attributed to him by the author of the letter to the Hebrews… Jesus’ call was only to discipleship and never for priesthood of any sort. Moreover, he was convicted by the priestly Sanhedrin in conspiracy with the political establishment of the time.

 

Priesthood in itself being hierarchical goes against Jesus’ teaching, ‘… those who are supposed to rule over the Gentiles lord it over them, and their great men exercise authority over them. But it shall not be among you; but whoever would be first among you must be slave of all. For the Son of man also came not to be served but to serve, and to give his life as a ransom for many.’ (Mk 10:42-44). Again, he says, ‘No longer do I call you servants, for the servant does not know what his master is doing; but I have called you friends, for all that have heard from my Father I have made known to you.’ (Jn 15:15). Now, observe what he does. ‘When he had washed their feet, and taken his garments, and resumed his place, he said to them, “Do you know what I have done to you? You call me Teacher and Lord; and you are right, for so I am. If then, your Lord and Teacher, have washed your feet, you also ought to wash one another’s feet.’ (Jn 13: 12-14).